"یک بیان تصویری احساسی بیش از هزاران لغت ارزش دارد!" –گری اسمالی

آیا تا به حال برایتان اتفاق افتاده که بخواهید حرفی به همسرتان، دوستتان، یا رئیستان بزنید و نتوانسته باشید منظورتان را به او برسانید؟ یا احساسی را از ته قلبتان بروز داده باشید و طرفتان متوجه آن نشده باشد؟ درست مثل این می ماند که به یک زبان کاملاً جدید حرف می زنید. تقریباً در 80% از خانواده ها، مردها در مورد همسرشان زبانی که زبان عقل خوانده می شود را به کار می گیرند، درحالیکه خانم ها از زبان قلبشان برای حرف زدن با همسرشان استفاده می کنند. مردها، عموماً منطقی، واقع بین، و جزئیگرا هستند و خانم ها در مقابل دوست دارند افکار، احساسات، اهداف و آرزوهایشان را به زبان بیاورند. درنتیجه این دو تفاوت، خیلی از خانم ها یادشان می رود که ممکن است همسرشان نیازها و دغدغه های آنان را متوجه نشود. در اکثر موارد، زن و شوهر به دو زبان مختلف صحبت می کنند.

عصبانی شدن از یک مرد برای تشویق او برای پا گذاشتن به یک سطح درک عمیق تر، ندرتاً موثر واقع می شود. در عوض چرا نباید از قوی ترین ابزار گفتگویی که می شناسیم برای کمک به همسرمان برای رسیدن به درکی عمیق تر از احساسات و افکار ما استفاده کنیم؟ ما این ابزار را بیان تصویری احساس می نامیم. بدون اغراق باید بگویم که موارد زیادی از روابط را دیده ایم که بااستفاده از این تکنیک به ارتباطی فوق العاده تبدیل شده اند که عقل و دل را در یک زمان تحت تاثیر قرار می دهد. توانایی اصلی این تکنیک این است که می تواند بین منطق (قدرت طبیعی مردان) و احساس (قدرت طبیعی زنان) پل بزند.

این ابزار، یک ابزار ارتباطی است که احساسات و منطق فرد را به طور همزمان درگیر کرده و تحریک می کند و باعث می شود که حرف یکدیگر را بهتر بشنویم و تجربه کنیم.

بیان تصویری بدون شک راهی عالی برای رساندن حرف هایمان مستقیماً به دل شنونده است. اما این تکنیک ارتباطی می تواند به دیگران کمک کند که حرفتان را فوراً درک کنند. اجازه بدهید کمی درمورد این درک آنی توضیح بدهیم. اگر من می خواستم ابراز کنم که چقدر برای یک نفر احترام قائل هستم، ممکن بود بگویم که، "واقعاً فکر میکنم که تو فوق العاده ای!" البته بد نیست اما  به طور کامل نمی رساند که آن فرد از چه ارزشی برخوردار است. اما می توانستم هم بگویم، "واقعاً برایت ارزش قائلم—تو منو یاد بزرگترین الماس جهان می اندازی!" آیا جمله دوم حس ارزش عمیق تری را نمی رساند؟ با این جمله فرد مقابلم به خوبی می تواند تصور کند که چه ارزشی پیش من دارد. حالا اگر می خواستم بگویم که رفتار یک فرد تا چه حد احمقانه است چه؟ به جای اینکه بگویم، "این چه رفتار عجیبیه!" می توانم بگویم، "یه پله با جنون محض فاصله داری!"  تفاوت این جملات در احساسی است که در فرد مقابل ایجاد می کند. به خاطر همین است که میگوییم، یک تصویر به اندازه هزاران کلمه ارزش دارد.

هفت قدم تا خلق بیان تصویری

1) هدفی مشخص پیدا کنید. مهمترین مسئله اینجا این است که هدفتان را پیدا کنید: می خواهید افکار و احساساتتان را روشن کنید؛ به یک سطح عمیق تر از صمیمیت برسید؛ کسی را تحسین یا تشویق کنید؛ یا دوستانه نصیحت کنید. دلیل اینکه یافتن هدف اهمیت زیادی دارد و ضروری است این است که نوع بیانات تصویری که می خواهید خلق کنید را به شما دیکته می کند.

2) علایق فرد مقابل را در نظر بگیرید. این قدم، قدم بسیار مهمی است. فقط درصورتی فرد مقابلتان حرف شما را متوجه خواهد شد که آن را با توجه به علایق او خلق کنید. به عبارت دیگر، اگر حرفتان مورد علاقه آن فرد نباشد، هیچ تاثیری در او نخواهد داشت. برای مثال، اگر همسر من بخواهد از یک بیان تصویری برای اصلاح رفتار شلختگی من استفاده کند، باید علایق من را در نظر بگیرد. ازآنجا که من علاقه زیادی به ماهیگیری دارم، او می تواند آن تصویر را حول ماهیگیری بسازد. اما اگر مثلاً می خواست حرفش را به چیزهایی مثل گلکاری یا آشپزی ربط دهد، چون اصلاً علاقه ای به این کارها ندارم، نمی توانستم به راحتی خودم را به تصویری که برایم می سازد، مرتبط کنم. پس، اگر میخواهید بیشترین تاثیر را در طرف مقابلتان بگذارید، علایق او را بشناسید. برای شناختن علاقه یک فرد می توانید از شغل او، غذاهای مورد علاقه اش، کتاب هایی که میخواند، فیلم هایی که می بیند، آهنگ هایی که گوش می کند یا از این قبیل کمک بگیرید.

3) از چهار چشمه خستگی ناپذیر استفاده کنید. وقتی هدفتان را پیدا کردید و علایق فرد مقابل را نیز شناختید، می توانید از چهار چشمه برای خلق تصویرتان استفاده کنید. این چهار چشمه عبارتند از:

- طبیعت و شگفتی های آن (گل ها، درختان، ابرها، رودخانه ها و ...)

- اشیاء روزمره ( اتومیل، الماس، کامپیوتر و ...)

- داستان های خیالی (هر داستانی که می توانید با تخیلتان بسازید)

- تجربیات و خاطرات گذشته (به نظر ما این قوی ترین چشمه است چون فرد قبلاً آن احساسات را لمس کرده است. تنها کاری که باید بکنید این است که تلنگری به آن خاطرات بزنید.)

4) داستانتان را تمرین کنید. یادتان باشد که "کار نیکو کردن از پر کردن است." اگر زمان بگذارید و به اندازه کافی تلاش کنید تا تصویری بامفهوم و پرمعنی بسازید، مطمئناً تاثیرگذار خواهید بود.

5) زمانی مناسب و بی دغدغه انتخاب کنید. بدترین اتفاقی که ممکن است بیفتد این است که حرفتان را در زمان نامناسب منتقل کنید. مثلاً وقتی طرفتان قرار دارد و دیرش شده است و درست قبل از اینکه از اتاق بیرون برودف یا وقتی بچه ها دور و برتان هستند یا دیروقت که او خوابش می آید و یا ...این زمانها تاثیر تصویر را شما از بین خواهند برد. پس زمانی را انتخاب کنید که از هر لحاظ برای آن کار مناسب باشد.

6) پشتکار داشته باشید. اگر بارها و بارها شکست خوردید، امید و پشتکارتان را از دست ندهید. بعضی وقت ها طرف مقابلتان تصویری که ساخته اید را درک نمی کند یا اتفاقی می افتد که حرفتان تاثیر نمی گذارد. اگر چنین اتفاقی افتاد، دلسرد نشوید. راه دیگر، زمانی دیگر یا محلی دیگر را انتخاب کنید.

7) بیان تصویری خود را جاودانه کنید. وقتی توانستید یکی از چراغهای خانه را روشن کنید، سراغ بقیه چراغها بروید. این یعنی می توانید از تصویری که خلق کرده اید و تاثیر گذاشته استفاده کنید، سوالهای بیشتری بپرسید،  یا بعدها جزئیات بیشتری به آن اضافه کنید و درصورت لزوم دوباره از آن استفاده کنید.

انار با نام علمی(punica granatum) یک درختچه به طول 5-8 متر، با برگهای براق، کشیده و باریک، گل های قرمز با قطر 3 سانتی متر و میوه هایی شش گوش و کروی به قطر 7-12 سانتی متر با پوست قرمز و یا زرد، چرمی و دانه های فراوان میباشد. انار بومی ایران و هند میباشد و از 4000 سال قبل از میلاد نیز مورد استفاده قرار میگرفته است.مصرف انار از ایران به هند، واز آنجا به آفریقای شمالی و چین و سپس به اروپا و امریکا گسترش یافت است. واژه انگلیسی انار(pomergranate) از زبان یونانی به معنی "سیب پرهسته" برگرفته شده است.

1-مرغوب ترین انار جهان در کاشان، ساوه و یزد ایران کشت میگردد.

2-مصریان باستان همراه با انار دفن میشدند. بابلی ها اعتقاد داشتند خوردن دانه های انار قبل از پیکار آنها را شکست ناپذیر میسازد.

3-در قرآن 3 مرتبه نام انار ذکر شده است. در اسطوره های یونان نیز از انار یاد گردیده است.

4-بزرگترین تولید کنندگان انار به ترتیب ایران، قزاقستان، اسپانیا و امریکا میباشند.

5-طعم انار بسته به نوع و درجه رسیده بودن آن از شیرین وملس تا ترش متغیر است.

6-انار بصورت میوه تازه، آب انار، کنسانتره انار و رب انار عرضه میگردد.

7-دانه های انار 52 درصد وزن کل میوه انار را تشکیل میدهند.

8-یک انار متوسط به مقدار 3/4 فنجان دانه انار و 1/2 فنجان آب انار تولید میکند.

9-آب انار باعث لکه دار شدن لباس میگردد. لک های ایجاد شده تنها با سفید کننده قابل رفع میباشند.

10-آب انار به عنوان یک رنگ طبیعی برای الیاف غیر سنتتیک بکار گرفته میشود.

ارزش تغذیه ای یک انار متوسط به وزن 107 گرم:


کالری                         80

چربی                         0.5 گرم

آب                            85 گرم

کلسترول                     0

کربوهیدرات                15 گرم

پروتئین                      1 گرم

سدیم                        4 میلی گرم

پتاسیم                      260 میلی گرم

فیبر                          1 گرم

ویتامین C                  4 میلی گرم

آهن       0.5                         میلی گرم

ویتامین های B            0.3 میلی گرم

کلسیم                      7 میلی گرم

انتخاب و خرید انار:

1-هنگام خرید انارها را بلند کنید و وزنشان را احساس کنید. هرقدر میوه انار سنگین تر باشد بهتر است.

2-پوست انار باید نازک، سفت، براق و فاقد ترک خوردگی باشد.

نگهداری انار:

انار تازه در دمای اتاق (در محل تاریک و خنک) تا یک هفته قابل نگهداری است.انار قاچ خورده درون یخچال تا 2 هفته قابل نگهداری است.دانه های انار را میتوان درون یک ظرف دردار تا 6 ماه درون فریزر نگهداری کرد.

نحوه دان کردن انار:

1-تاج انتهایی انار را جدا کنید.

2-به آرامی پوست انار را چندین برش قطری بدهید.

3-انار را درون یک کاسه آب به مدت 5 دقیقه بخیسانید.

4-انار را زیر آب نگه داشته و دانه ها را از پوست و پرده های سفید رنگ جدا کنید. دانه ها به ته ظرف رفته، و پوست و پرده ها روی آب شناور خواهند شد.

5-پوست و پرده ها را از روی سطح آب بر دارید.

6-دانه ها را درون صافی و یا آبکش ریخته و آب آنها را بگیرید. سپس با یک دستمال تمیز آنها را خشک کنید.

اخیراً خیلی در مورد مُد و استایل فکر میکنم...شاید این قضیه بیشتر به مد پاییز 1386 برگردد که زیاد توجهم را جلب نکرده بود.

از همان موقعی که در کلاسهای طراحی مد شرکت کردم و بعد که وارد این صنعت شدم و در آن فعالیت می کردم، همیشه سوالات زیادی درمورد کل صنعت مد و استایل در ذهنم وجود داشت و اینکه مد و استایل چه شباهت ها و چه تفاوت هایی با هم دارند.

وقتی در مورد مد یا همان فشن  (fashion) فکر می کنم، یک بیزینس و صنعت خیلی بزرگ در ذهنم می آید که تمام توجه آن به سودآوری است حتی به قیمت انسانها: انسانهایی که این محصولات را در کشورهایی دور می سازند، انسانهایی که فکر می کنند نیاز دارند که این محصولات را خریداری کنند چون فکر میکنند باید امروزی به نظر برسند. خساراتی که تولید و مصرف این محصولات به کره زمین وارد می کند که دیگر جای خود دارد. همه کمپانی ها و طراحان این تاثیر را تجربه نمی کنند اما خیلی های آنان اینطور هستند.

من خودم هم لباس های روی مد می خرم، طبق مد پیش می روم اما از دیدگاه فلسفی سعی می کنم استایل خاص خودم را هم داشته باشم. وقتی در مورد استایل فکر میکنم، ذهنم متوجه یک فرد خلاق می شود که واقعیت، شخصیت و اعتبار را می توان در آن ملاحظه کرد. در مورد چیزی فکر می کنم که کاملاً تک و منحصربه فرد است، در حالیکه ممکن است از جنبه های دیگر شبیه به چیزهای دیگر هم به نظر برسد. فکرم به چیزی خیلی انسانی، کوچک و البته گرانقدر منعطف می شود.

اینها فقط چند فکر سریع و ساده بودند که از ذهنم عبور می کرد. هیچ چیز قطعی نیست. اما با این وجود فکر می کنم دوست دارم تفاوت هایی که بین صنعت مد به طور کل و استیل یک فرد می بینم را به زبان بیاورم. همه اینها از این واقعیت نشئت می گیرد که من میل عجیبی به سوال کردن و راه انداختن بحث دارم. می خواهم در مصرف خودم به تعادل برسم و تمایلم را به چیزهایی معطوف کنم که با فکری کاملاً هوشمندانه و آگاهانه خلق شده باشند. همه این سالها عقاید و افکار مختلفی در ذهنم بوده و با گذشت زمان تغییر کرده و اصلاح شده اند. می خواهم محتویات مغزم را برای شما هم خالی کنم.

***

مد یعنی اجازه بدهیم خرده فروشان، طراحان، مجلات و کمپانی های بزرگ دیگر که تنها هدفشان سودآوری است، محصولاتی را برایمان عرضه کنند که آنها را دنبال کنیم.

استایل یعنی میل خودتان را وارد کار کنید، الهام و اندیشه خودتان را دنبال کنید، و دیگران را با خلاقیت و اعتماد به نفستان تحت تاثیر قرار دهید.

مد یعنی اجازه بدهید بقیه به جای شما فکر کنند.

استایل یعنی در مورد همه چیز فکر کنید. سوال کنید و ریسک کنید. صادقانه به خود نگاه کنید. نترسید، و در چارچوب زندگی خودتان تجربه کنید.

مد یعنی چیزی که فصل به فصل تغییر می کند. توسط بیزینس های بزرگ هدایت می شود و شما را وادار می کند فکر کنید که باید محصولی جدید بخرید.

استایل یعنی چیزی که رشد می کند، بالغ می شود و در مدت زمان های متفاوت تغییر می کند. تحت تاثیر سن، جنسیت، فرهنگ، ملیت، محل جغرافیایی، علایق، سیاست، مذهب، و عوامل بسیار زیاد دیگر است.

مد یعنی چیزی که به طور انبوه تولید می شود نه چیزی تک، خاص و فردی.

استایل یعنی یک فرد و درست مثل DNA که در هر کدام از ما متفاوت است، در افراد مختلف تفاوت می کند. هیچ دو نفری نیستند که به یک شکل به دنیا نگاه کنند و کمد لباسهایشان را یک شکل پر کنند.

مد یعنی با جدیت به مجلات، هنرپیشه ها، وب سایت ها و هر چیز دیگر که به مسائل ظاهری می پردازد نگاه کنیم.

استایل یعنی کاری که خودمان خلاقانه انجام می دهیم. این مسئله به فردی بودن استایل می پردازد.

مد یعنی با گذر هر فصل تغییر کنیم.

استایل یعنی دنبال کردن سبک هایی که با شخصیت شما، سنتان، اندامتان، سبک زندگی تان و علایقتان جور باشد.

***

نظر شما چیست؟ به نظر شما مد و استایل چه تفاوت هایی با هم دارند؟ آیا ایندو یک چیز هستند؟ مد چیست؟ استایل چیست؟

چرا تعریف استایل اینقدر دشوار است؟ آیا به این دلیل است که خیلی شخصی و فردی است؟ عنصر جادویی که بعضی ها را ذاتاً با استیل می کند چیست؟

***

افکار سالم. افکار سالم به چه افکاری گفته می شود؟ افکار سالم، افکاری مثبت، خوب، و خوشبینانه هستند که عملکردهای مناسبی در بدن ایجاد می کنند. آیا تابه حال دچار حمله وحشت شده اید؟ حمله وحشت نمونه ای از واکنش بدن ما به افکار ناسالم است. این افکار با ترس، تشویش و استرس تحریک می شوند.

حملات وحشت ناگهانی اتفاق می افتند و یک دوره ناپیوسته از اضطراب شدید، انگیختگی فیزیولوژیکی، ترس، مشکلات شکم (اسپاسم یا تشنج روده) و ناراحتی شدید است. شروع این حوادث معمولاً ناگهانی است و ممکن است توسط چیز خاصی تحریک نشود. وحشت مثل نیاز شدید و احمقانه ای به فرار کردن است. کسانیکه چندان به این تجربه عادت ندارند، وقتی همچنین اتفاقی برایشان می افتد ممکن است تصور کنند که دچار حمله قلبی یا بحران روانی شده اند.

احساساتی بودن در گذشته خیلی من را اذیت کرده است. بچه که بودم با کوچکترین چیزی گریه ام می گرفت و خیلی زود ناراحت و عصبانی می شدم. این عصبانیت ها معمولاً تا حد نفرت پیش می رفت. همیشه در ترس و هراس بودم و حتی تا زمان بزرگسالی هم شب ها در عذاب بودم. به همین خاطر مجبور بودم حتی در شب های گرم تابستان هم پتو را تا آخر سر بکشم تا پاها و سرم از دست شیاطین خیالی در امان باشند. در سن جوانی که بعد از مدتی میتوانستم بدون اینکه پتو را سرم بکشم بخوابم، مجبور بودم چراغ اتاق را روشن بگذارم و ملحفه ای روی پاهایم بکشم. بعنوان یک مادر هم ترس شدیدی داشتم که نکند با سقط جنین یا مرگ فرزندانم را از دست بدهم.

یک شب تابستان که برای فرزند دومم باردار بودم با گروهی از افراد فامیل بیرون رفته بودیم. همینطور که روی اسکله قدم می زدیم برادرزاده ام دست بچه 3 ساله من را گرفت. تصمیم گرفتم وارد یک مغازه شوم و به همه اعلام کردم که بعداً به گروه ملحق می شوم. بعد که وارد مغازه شدم دیدم که همه گروه 20 نفریمان هم با من وارد شده اند. دنبال تنقلات بودم و از پسرم خواستم که بیاید و نگاه کند. من که پشت هم پسرم را صدا می کردم گروه متوجه شدند که او با من نیست. از یک مغازه به مغازه دیگر می دویدم و بعد که دیدم در همان نقطه شروع هم نیست شروع به جیغ زدن کردم. دچار حمله وحشت شده بودم. مطمئن بودم که او را دزدیده اند. همینطور روی اسکله می دویدم و جیغ می کشیدم. پسرم آن شب پیدا شد اما خاطره آن وحشت عمیق هیچوقت من را ترک نکرد.